O labradorach

UDOMOWIENIE PSA

Zwierze, znane jako pies domowy, pojawiło się w wyniku trwającej wiele setek lat ewolucji. Jego przodkiem był wilk. Ponad 15 000 lat temu przodkowie człowieka zaczęli prowadzić osiadły tryb życia, a dla krążących wokół obozowisk wilków te półstałe siedziby stały się łatwym źródłem pożywienia. Najmniejsze i najłagodniejsze z nich adaptowały się łatwo do nowych warunków, zacieśniając stopniowo więź z człowiekiem. Ludzie szybko dostrzegli korzyści związane z posiadaniem tych półoswojonych zwierząt, toteż chwytali i odchowywali szczeniaki, aby strzegły ich siedzib i pomagały w polowaniu.

WYODRĘBNIENIE RAS

Około 6000 lat temu powstały określone typy psów przeznaczone do rożnych zadań. Jedne pomagały w polowaniu, inne strzegły siedzib, pasły stada, jeszcze inne przenosiły ładunki. Znacznie później, bo dopiero w ostatnim tysiącleciu, polowanie przestało być koniecznością a stało się przyjemnością, wtedy też zaczęto hodować psy przeznaczone do różnych zadań podczas polowania. Labrador retriever to rasa wysoce wyspecjalizowana, która, wbrew psim naturalnym instynktom, wyszukuje zraniona zwierzynę, lecz nie zjada jej co nakazywałby instynkt drapieżnika, ale przynosi nieuszkodzoną myśliwemu.

POCHODZENIE RASY

Labradory są prawdopodobnie potomkami nowofundlanda lub psa Św. Jana krzyżowanych z psami przywożonymi przez rybaków z Europy do Kanady. W Anglii uszlachetniono rasę, natomiast pierwotne psy z Nowej Fundlandii dały początek wielu innym rasom.

HISTORIA LABRADORA

W początkach XIX w. na Nowej Fundlandii spotkać można było dwa typy psów - dużego, o obfitym włosie, używanego do wyławiania sieci i pomocy tonącym, oraz mniejszego, lżejszego, pracującego jako aporter na lądzie i w wodzie. Zachwyceni jego zdolnościami do pracy rybacy angielscy przywieźli go do swej ojczyzny około 1885 r., kiedy na Nowej Fundlandii zajęto się hodowlą owiec i pozbywano się psów aporterów.

PIERWSI HODOWCY LABRADORÓW

Na wsi angielskiej szybko doceniono mocną budowę i niezwykle umiejętności nowej rasy używanej tu do aportowania postrzałków. Hrabia Malmesbury i Książe Buccleuch zainicjowali pierwszy program hodowlany dla tej nowej rasy. Duże zasługi dla jej stabilizacji położyli pułkownik Peter Hawker i lord Knutsford, którzy określili pierwszy standard. W 1903 r. angielski Kennel Club uznał Labradora jako rasę.

ZNAKOMITY PIES TOWARZYSZ

Początkowo labrador był psem towarzyszącym rybakom, dopiero później stał się psem myśliwskim współpracującym z myśliwym jako pies aportujący upolowaną zwierzynę i w pełni podporządkowanym swemu panu. Współczesny labrador powstał jako rasa typowo użytkowa, ale jego niezwykle zdolności sprawiły, że sprawdza się również w wielu innych zadaniach. Obdarzone niezwykle czułym węchem labradory są często używane w służbach ratowniczych oraz do wykrywania narkotyków i ładunków wybuchowych. Jego łagodny charakter i niezwykła łatwość uczenia się czyni zeń wspaniałego przewodnika dla niepełnosprawnych; na całym świecie uznawany jest za najlepszego przewodnika niewidomych. Miłośnicy rasy cenią ją za wspaniały charakter, pogodną naturę i niezwykle wręcz przywiązanie do właściciela. Jest wspaniałym towarzyszem zarówno dzieci, jak i dorosłych i naprawdę zasługuje na popularność, którą się cieszy i która stale rośnie.

Wygląd ogólny

Pies mocnej budowy, zwarty; bardzo aktywny; głowa szeroka; klatka piersiowa dobrze rozwinięta, żebra dobrze wysklepione; lędźwie i kończyny tylne szerokie i mocne.

Zachowanie - charakter

Łagodny, bardzo ruchliwy. Obdarzony świetnym węchem; wielki miłośnik i entuzjasta wody. Łatwo dostosowuje się do otoczenia, oddany przyjaciel. Inteligentny, bystry i posłuszny, skłonny do zabawy. Usposobienie przyjazne, bez żadnych oznak agresji lub lękliwości.

Głowa

Mózgowioczaszka: Czaszka: Obszerna. Wyraźnie zarysowana, bez wydatnych policzków.

Stop: Zaznaczony.

Trzewioczaszka

Nos: Szeroki, nozdrza dobrze rozwinięte.

Kufa: Mocna, nie klinowata. Szczęka i żuchwa (uzębienie): Szczęka i żuchwa średniej długości, mocne; zęby mocne, z doskonałym, regularnym i kompletnym zgryzem nożycowym, tzn. siekacze górne przykrywają siekacze dolne, stykają się ściśle oraz są osadzone prostopadle do szczęki.

Oczy: Średniej wielkości, wyrażające inteligencję i dobre usposobienie; brązowe lub orzechowe.

Uszy: Nie duże, ani ciężkie, lekko przylegające, osadzone raczej z tyłu głowy. Szyja: Gładka, mocna i silna, osadzona w dobrze ustawionych łopatkach.

Tułów

Grzbiet: Górna linia pozioma.

Lędźwie: Szerokie, krótkie i mocne.

Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami.

Ogon: Jest cechą charakterystyczną rasy. Bardzo gruby u nasady, stopniowo zwęża się ku końcowi, średniej długości, bez "pióra", ale dobrze pokryty krótkim, grubym i gęstym włosem, dający wygląd "okrągłego" (w przekroju), opisywany jako "ogon wydry". Może być noszony wesoło, ale nie powinien zawijać się nad grzbietem.

Kończyny

Kończyny przednie: O mocnym kośćcu; widziane zarówno przodu, jak i z boku proste od łokcia do podłoża.

Łopatki: Długie i skośnie ustawione. Kończyny tylnie: Zad dobrze rozwinięty, nie opadający w kierunku ogona.

Stawy kolanowe: Dobrze kątowane.

Stawy skokowe: Nisko osadzone. Krowia postawa niepożądana.

Łapy/stopy: Okrągłe, zwarte; palce dobrze wysklepione, opuszki dobrze rozwinięte.

Chód: Swobodny, z dobrym wykrokiem; kończyny poruszają się równolegle do osi ciała.

Okrywa włosowa: Włos: Jest cechą charakterystyczną. Krótki, gęsty, bez fali lub frędzli, w dotyku twardy; podszerstek odporny na niekorzystny wpływ pogody.

Umaszczenie: Całkowicie czarne, żółte lub wątrobiane (czekoladowe). Kolor żółty obejmuje odcienie od jasnokremowego do rudego (jak u lisa). Dopuszczalna jest mała, biała plamka na przedpiersiu.

Wzrost i waga: Idealna wysokość w kłębie: Psy: 56 - 57 cm (22 - 22,5 cala); Suki: 54 - 56 cm (21,5 - 22 cali).

Wady: Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady, obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.

Uwaga: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.